وبلاگ بروبچه های مترجمی

يک روز انتظار

ارنست همينگوي

هنوز از تخت بيرون نيامده بوديم که به اتاق آمد تا پنجره‌ها را ببندد. احساس کردم

مريض حال است. مي‌لرزيد و رنگش پريده بود، و طوري قدم برمي‌داشت که انگار راه رفتن

برايش سخت است. 

- چيزي شده، بابا جون؟

- يک کمي سرم درد مي‌کنه.

- پس بهتره  بري و بخوابي.

- لازم نيست. حالم خوبه.

- گفتم برو بخواب. لباسهام رو که پوشيدم، مي‌آم مي‌بينمت."

ولي پايين که رفتم، ديدم لباسهايش را عوض کرده و کنار شومينه نشسته است. پسرکِ نُه

ساله خيلي بي‌حال و مريض به نظرم آمد. دستم را روي پيشانيش گذاشتم و ديدم که تب

دارد.

گفتم: "بهتره بري بالا و استراحت کني. انگار مريض شدي."

گفت: "هيچ چيزيم نيست."

دکتر که آمد، تبش را اندازه گرفت.

پرسيدم: "تبش چقدره؟"

"صد و دو درجه."

پايين که آمديم دکتر سه جور کپسول و طرز مصرف آنها را به من داد. يکي تب‌بُر بود،

يکي ديگر مُسهل بود، و سومي هم اسيد خون را پايين مي‌آورد. دکتر گفت ميکروب

آنفولانزا فقط در محيط اسيدي زنده مي‌ماند. ظاهراً چيزي نبود که در مورد آنفولانزا

نداند، و گفت اگر تبش از صدو چهار درجه بالاتر نرود، اصلاً نبايد نگران سلامتي‌اش

باشيم. اخيراً آنفولانزاي خفيفي شيوع پيدا کرده بود، و اگر بچه سينه‌پهلو نمي‌کرد،

خطري نداشت.

به اتاق که برگشتم درجه تبش را با زمان مصرف کپسول‌ها روي تکه کاغذي نوشتم.

- دوست داري برات چيزي بخونم؟

پسرک گفت: "اگر خودت مي‌خواي، اشکالي نداره."

رنگش پريده بود و زير چشم‌هايش گود افتاده بود. آرام روي تختش دراز کشيده بود و

انگار حواسش جاي ديگري بود.

بلند بلند داستان دزدان درياييِ هاوارد پلاي را برايش خواندم، ولي معلوم بود که

حواسش به داستان نيست.

پرسيدم: "بهتري، باباجون؟"

گفت: "تا حالا که فرقي نکردم."

لبة تخت نشستم و براي خودم کتاب خواندم تا وقت دادنِ کپسول بعدي برسد. بايد خوابش

مي‌برد، ولي نگاهش که کردم، ديدم با نگاهي عجيب به پايين تخت زل زده بود.

- چرا نمي‌خوابي؟ وقت خوردن داروها که شد بيدارت مي‌کنم.

- دلم مي‌خواد بيدار باشم."

چند دقيقه‌ بعد، رو کرد به من و گفت: "بابا جون، اگر اذيت مي‌شي، لازم نيست پيش من

بماني."

- اذيت نمي‌شم.

- نه، منظورم اين است که اگر اذيت مي‌شي، مجبور نيستي پهلوم بموني.

احساس کردم هذيان مي‌گويد. ساعت يازده که شد کپسول‌هايش را دادم و از خانه بيرون

رفتم.

هواي صاف و سردي بود، و برفي که روي زمين نشسته بود چنان يخ زده بود که انگار تمام

درختان بي‌شاخ و برگ، بوته‌ها، شاخه‌هاي هرس شده، چمن و زمين لخت، همه و همه را با

يخ لعاب داده بودند. سگ‌ شکاريِ‌ کم سن و سال‌مان را هم با خودم بردم تا قدري بالاي

جاده در کنار نهرِ يخ‌زده گشت بزنيم، ولي ايستادن و يا راه رفتن روي يخ‌ها خيلي سخت

بود و سگِ قرمزي  چند بار ليز خورد ولي به زحمت خودش را نگه داشت،  من هم دو بار

زمين خوردم، يکبارش آنقدر محکم بود که تفنگ از دستم افتاد و روي يخ‌ها سُر خوردم.

يکبار هم يک دسته بلدرچين را از زير بوته‌هايي که از بالاي يک طرفِ نهر آويزان بود

پَر داديم، و وقتي که داشتند بالاي نهر مي‌پريدند و دور مي‌شدند، دوتايشان را با

تفنگ زدم. چندتايشان ‌لاي درخت‌ها رفتند، ولي بيشترشان ‌لاي بوته‌هاي انبوه پنهان

شدند و اگر مي‌خواستم آنها را پَر بدهم، بايد چند بار روي بوته‌هاي يخ‌زده

مي‌پريدم. تازه، بلدرچين‌ها که بيرون مي‌پريدند، روي بوته‌هاي يخ‌زده‌ و فنرمانند

تعادل نداشتم و خيلي مشکل مي‌توانستم آنها را شکار کنم، به خاطر همين فقط توانستم

دو تايشان را بزنم، و پنج‌بار هم تيرم خطا رفت. ولي خوشحال از اينکه يک دسته

بلدرچين نزديک خانه پيدا کرده‌ام و يک روز ديگر هم مي‌توانم به شکار بيايم، راهي

خانه شدم.

به خانه که رسيدم، گفتند پسرک کسي را به اتاقش راه نمي‌دهد.

مي‌گفت: "حق نداريد به اتاقم بياييد. نبايد مريضيِ من را بگيريد."

به اتاقش رفتم و ديدم درست همانطور که قبلاً پهلويش بودم، روي تخت دراز کشيده است،

رنگ‌پريده و بي‌حال؛ ولي گونه‌هايش از تب گل انداخته بود، و هنوز مثل قبل به پايين

تخت زُل زده بود.

تبش را گرفتم.

- چقدر است؟

گفتم: "نزديک صد درجه." ولي تبش دقيقاً صد و دو درجه و چهار دهم بود.

گفت: "تبم صد و دو درجه بود."

- کي گفته؟

-دکتر.

- تبَتْ زياد نيست، نبايد نگران باشي.

- نگران نيستم، ولي دستِ خودم نيست.

- فکرش را نکن. زود خوب مي‌شوي.

گفت: "فکرش را نمي‌کنم." و دوباره به پايين تخت زُل زد. معلوم بود دارد در ذهنش با

چيزي کلنجار مي‌رود.

- اين کپسول رو با آب بخور.

- فکر مي‌کني اصلاً فايده‌اي داشته باشد؟

- معلومه که فايده داره.

گوشه تخت نشستم و کتاب دزدان دريايي را باز کردم و شروع کردم به خواندن، ولي ديدم

حواسش به داستان نيست، براي همين ساکت شدم.

- فکر مي‌کني چند وقت ديگر مي‌ميرم؟

- چي؟

- يعني چقدر به مردنم مانده؟

- قرار نيست بميري، تو حالت خوبه؟

- چرا، قراره بميرم. خودم شنيدم گفت تبش صد و دو درجه است.

- آدم که از تب صد و دو درجه نمي‌ميره، اين حرف‌ها چيه که مي‌زني؟

- من که مي‌دونم مي‌ميره. فرانسه که به مدرسه مي‌رفتم، بچه‌ها مي‌گفتند آدم با تب

چهل و چهار درجه مي‌ميره، ولي الان من صد و دو درجه تب دارم.

پس پسرک يک روز تمام، يعني از ساعت نُه صبح، منتظر بود که بميرد.

گفتم: "حيوونکي شاتز! طفلکي! اين اندازه‌ها مثل مايل و کيلومتره. براي همين قرار

نيست بميري. اندازة دماسنج‌ها با هم فرق مي‌کنه. مثلاً دماي عادي با اون دماسنج سي

و هفت و با اين دماسنج نود و هشته."

- تو مطمئني؟

- معلومه که مطمئنم. دقيقاً مثل فرق مايل و کيلومتره. اگه با سرعت هفتاد مايل در

ساعت رانندگي کنيم، يعني سرعت‌مون چند کيلومتر در ساعته؟

- که اينطور!

ولي نگاهش که به پايين تخت دوخته بود، آرام شد. اخم‌هايش هم از هم باز شد، و

بالاخره، فرداي همان روز هر چند قدري بي‌حال بود، ولي بي‌خيال بازي مي‌کرد و خيلي

راحت بر سر چيز‌هايي به گريه مي‌افتاد که اصلاً اهميتي نداشت.

The story teller

 This story is "a story within a story." A young man on a train by chance shares his coach with a woman with two children who are bored and fretful. When she is unsuccessful at entertaining them with a conventional and moralistic story, he mentions this, meaning no harm. The woman (actually the aunt of the two children) takes offense, however, and challenges him to try and do a better job of it.

The bachelor does so with bravado by telling the children an unconventional tale in which a "horribly good little girl" is gobbled up by a wolf because her three medals of honor clink against one another and reveal where she is hiding. The children an entranced by a tale which goes against the grain of "a decent story," (once again, much to the irritation of the disgruntled aunt). Before saying goodbye, he reminds her that he did indeed keep the children quiet, which was more than she could do.

The climax of the story within the story is of course when the good little girl almost (but not quite) escapes from the jaws of the ravenous wolf; the second one on "real time" is no real climax at all - just another appropriate retort made by the young man before parting company. This rather deflated ending is done on purpose as an anti-climax to take a bit of hot air out of the faddy-duddy aunt's inflated ego (which it does).

Saki shows by this that understatement can often be more powerful than exaggeration when employed the right way

ممنون، خانم

لنگستن هيوز

زن درشتي بود که توي کيف گنده‌اش همه چيز پيدا مي‌شد، از شير مرغ گرفته تا جان

آدميزاد، و آن را از بندِ درازش روي شانه مي‌انداخت. حدوداً ساعت يازده شب، تک و

تنها در تاريکي راهيِ خانه‌اش بود که پسرکي دوان دوان از پشتِ سرش سر رسيد و خواست

کيفش را بقاپد. ولي همين که بندش را گرفت و کشيد، بند پاره شد. وزن پسرک و سنگيني

کيف باعث شد پسرک تلوتلو بخورد و به جاي اينکه بتواند همانطور که سر رسيده بود،

فرار کند، به پشت روي پياده‌رو بيفتد و لِنگ‌هايش به هوا برود. زن بدون دست‌پاچگي

برگشت و لگد محکمي نثار نشمينگاه پسرک که شلوار جين پوشيده بود، کرد. بعد دولّا شد

و يقه لباسش را گرفت و آنقدر تکانش داد که دندان‌هايش داشت خُرد مي‌شد.

بعد گفت: "آي پسر، کيفمو بردار، بده دستم."

هنوز يقه‌اش را سفت چسبيده بود. ولي آنقدر خم شد که پسرک بتواند کيفش را از روي

زمين بردارد. بعد گفت: "از خودت خجالت نمي‌کشي؟"

پسرک که زن هنوز يقه‌اش را سفت چسبيده بود، گفت: "چرا، خانم."

زن گفت: "چرا اينکار رو کردي؟"

پسر گفت: "غلط کردم."

همان موقع دو يا سه نفر از کنارشان رد شدند، قدري ايستادند، برگشتند و به آنها نگاه

کردند، و عده‌اي هم همانجا ايستادند و تماشايشان کردند.

زن گفت: "اگه ولِت کنم در مي‌ري؟"

پسر گفت: "آره، خانم."

 زن گفت: "پس ولِت نمي‌کنم." و ولش نکرد.

پسرک خيلي آهسته گفت: "غلط کردم، خانم."

- اوووم! صورتتم که کثيفه. انگار مجبورم صورتتو بشورم. مگر کسي رو نداري که بهت بگه

صورتت را بشوري؟"

 پسر گفت: "نه خانم."

زن گنده گفت: "با اين حساب، امشب خودم صورتت رو برات مي‌شورم." و راه افتاد و پسرک

را که از ترس رنگش پريده بود، دنبال خودش کشيد.

پسر چهارده يا پانزده ساله به نظر مي‌رسيد، لاغر و ترکه‌اي بود و کفش‌هاي کتاني و

شلوار جين پوشيده بود.

زن گفت:‌ "اگه بچة‌ من بودي، حسابي ادبت مي‌کردم. فعلاً بايد صورتتو بشورم. گرسنه

که نيستي؟"

پسر که پشت سرِ زن تلو تلو مي‌خورد، گفت: "نه خير، خانم. تو را به خدا ولم کنيد."

زن پرسيد:‌ "وقتي سرِ خيابان پيچيدم،  دردت آمد؟"

- نه، خانم.

زن گفت: "خودت خواستي. اگر فکر مي‌کني به اين راحتي‌ها ولت مي‌کنم، کور خوندي. خوب

که حسابتو رسيدم، آقا کوچولو، تا عمر داري اسم خانم لولا بيتز واشنگتن جونزو فراموش

نمي‌کني."

عرق روي پيشاني پسرک جمع شده بود. تقلا کرد فرار کند. خانم جونز ايستاد، پسرک را

جلوي خودش کشيد، پسِ گردنش را گرفت و دوباره راه افتاد. به درِ خانه‌اش که رسيد،

پسرک را داخل خانه کشيد. از هال گذشتند و در انتهاي خانه داخل يک اتاق بزرگ مبله

شدند که آشپزخانه کوچکي داشت. زن برق را روشن کرد و درِ اتاق را باز گذاشت. پسرک

صداي خنده و صحبت ديگران را از اتاق‌هاي مجاور مي‌شنيد. درِ بعضي از اتاق‌‌ها هم

باز بود، پس در خانه تنها نبودند. به وسط اتاق که رسيدند، زن هنوز پسِ گردن پسرک را

سفت گرفته بود.

پرسيد: "اسمت چيه؟"

پسر گفت: "راجر."

زن گفت: "خُب، راجر، برو صورتتو توي اون ظرفشويي بشور!" و بالاخره ولش کرد. راجر يک

نگاه به درِ اتاق و يک نگاه به زن انداخت، و رفت طرفِ ظرفشويي.

زن گفت: "بزار آب يک کمي بره تا گرم شه. اين هم يک حوله تميز."

پسر که روي ظرفشويي خم شده بود، پرسيد: "مي‌خواي بندازيم زندون؟"

زن گفت: "نه با اين ريخت و قيافه! منو بگو که تو فکر يه لقمه بخور و نمير بودم، آون

وقت آقا سر مي‌رسه ‌و مي‌خواد کيفم و بدزده! حتماً تا اين وقتِ شب، شام هم نخوردي.

خوردي؟"

پسر گفت: "هيچ کسي ‌رو خونه ندارم که برام شام درست کنه."

زن گفت:‌ "با اين حساب، امشب‌و با هم شام مي‌خوريم. شايد شکمت خالي بود که

مي‌خواستي کيفم‌و بدزدي!"

پسر گفت:‌ "نه، يک جفت کفش کتاني آبي مي‌خواستم."

خانم لولا بيتز واشنگتن جونز گفت:‌ "خُب، مجبور نبودي به خاطرش کيف‌و بدزدي. کافي

بود بهم بگي."

پسرک که آب داشت از صورتش مي‌چکيد به زن نگاه کرد. خشکش زده بود. همانطور به زن زُل

زد. صورتش را که خشک کرد، مانده بود چکار کند، پس باز هم صورتش را خشک کرد. بعد

نگاهي به اتاق انداخت و نمي‌دانست چه اتفاقي قرار است بيفتد. درِ اتاق باز بود.

مي‌توانست خيز بردارد و از اتاق بزند بيرون و بدود، و بدود و بدود.

زن روي کاناپة تختخواب‌شو نشسته بود. بعد از قدري تأمل گفت:‌ "من هم مثل تو يک روزي

جوون بودم، و خيلي چيزها دلم مي‌خواست که پولش‌و نداشتم."

يک بار ديگر مکث کرد. پسرک دهانش را باز کرد، ولي بعدش اخم کرد و حتي نفهميد که اخم

کرده است.

زن گفت: "هان! فکر کردي مي‌خوام بگم ولي، مگه نه؟ فکر کردي مي‌خوام بگم ولي من کيف

مردمو نقاپيدم. ولي نمي‌خواستم اينو بگم." مکث. سکوت. "من هم کارهايي کردم که روم

نمي‌شه به تو بگم، پسرم، حتي اگه خدا هم نمي‌دونست، به اون هم نمي‌گفتم. همه ما يه

جورايي مثل هم هستيم. خب، حالا بشين تا يه چيزي براي خوردن جور کنم. اگه موهاتو

شونه کني، ريختت بيشتر به آدميزاد مي‌آيد."

گوشه اتاق، پشت يک حفاظ شيشه‌اي يک گاز روميزي و يخدان بود. خانم جونز از جايش بلند

شد و رفت پشت حفاظ. حالا ديگر حواسش به پسرک نبود که مبادا فرار کند، حواسش به کيفش

هم نبود که روي کاناپه گذاشته بود. ولي پسرک عمداً گوشه اتاق، دور از کيف، جايي

نشست که زن بتواند از گوشه چشم ببيندش. مطمئن نبود که خانم جونز به او اعتماد کند،

و نمي‌خواست که به او اعتماد نکند، و حالا که به او اعتماد کرده بود، نمي‌خواست به

او شک کند.

پسر پرسيد: "مي‌خواي برم مغازه چيزي بخرم، مثلاً شير يا يه چيز ديگه؟"

زن گفت: "فکر نمي‌کنم، مگر اينکه خودت شير بخواي. مي‌خواستم با اين قوطي شير برات

شيرکاکائو درست کنم."

قدري لوبيا و گوشت که توي يخدان داشت، گرم کرد و شيرکاکائو را درست کرد و شام را

حاضر کرد. از پسرک هيچ چيزي در مورد خانه‌‌اش، پدر و مادرش و هر چيز ديگري که ممکن

بود خجالت‌زده‌اش کند، نپرسيد. در عوض، مشغول شام خوردن که شدند، در مورد کارش در

يک آرايشگاه زنانه‌ که تا دير وقت باز بود، کاري که آنجا مي‌کرد، زنهايي که آنجا

مي‌آمدند و مي‌رفتند، با آن موهاي بلوند و قرمز و مشکي‌شان حرف زد. بعد نصفي از کيک

۱۰ سنتي‌اش را براي پسرک بريد.

گفت: "باز هم بخور، پسرم."

شام که تمام شد، از سر ميز بلند شد و گفت: "خب، حالا اين ۱۰ دلارو بگير و برو براي

خودت کفش کتاني بخر، و از اين به بعد ديگر نه به کيف من آويزان شو و نه به کيف هيچ

کس ديگر- چون کفش‌هايي که از راه خلاف خريده باشي پاهاتو مي‌سوزونه. حالا ديگه موقع

خوابه. ولي پسرم، از حالا به بعد مواظب باشد ديگه کار بد ازت سر نزه."

از داخل هال گذشتند و رسيدند پشت درِ خانه. آن را براي پسرک باز کرد و گفت: "شب

بخير! مواظب رفتارت باش، پسر." پسرک که داشت از پله‌ها پايين مي‌رفت، خانم جونز

نگاهي به خيابان انداخت.

پسرک پايين پله‌ها رسيد، برگشت و ‌خواست غير از "ممنون، خانم" حرف ديگري هم به خانم

لولا بيتز واشنگتن جونز بزند، ولي با اينکه دهانش را باز کرد، حتي نتوانست همان

تشکر خشک و خالي را هم بکند. همانجا ايستاد و به آن زن درشت  نگاه کرد.

و زن در را بست.

Crime on Mars  C.clarke

Story summary

Main plot involves a foiled theft attempt of a valuable museum piece in the generally crime free human colony on Mars. Thief wanted to take "Siren Goddess" from the Museum in Meridian City on Mars.

This Siren Godess is sort of an enigma. It's the "head of a young woman, with slightly oriental features, elongated earlobes, hair curled in tight ringlets close to the scalp, lips half parted in an expression of pleasure or surprise". It's "eight or nine inches high". It was "discovered in the Mare Sirenium by the Third Expedition, AD 2012 (AM 23)." Baffling aspect - thing that makes it so valuable - is that it's very old & of Martian origins!!

Punch line of the story is the reason thief, Danny Weaver, gets caught. It's curious. You see - he thought he had all night after Saturday closing & all of Sunday to do the stealing; museum is empty during this period, & city deserted.

Now this Meridian City "gets its name because it's exactly on the longitude one hundred & eighty degrees" - this line sort of divides the city into East & West. And the administrators of this city, in their infinite wisdom, have allowed the little covered city to have two time zones - across this diving line! OK, crazy, but I'll accept it. So the time difference between the two halves should be 30 minutes or at most 1 hour. But we are told the difference is an entire day! When it's morning Sunday in one half, it's only Saturday morning in the other half!

It's this confusion that made the thief - a visitor from earth - get caught. On the day of theft, if was a Sunday in his hotel & only Saturday in the museum! Rather than expected empty museum, thief saw the staff entering in the morning while he was still inside!

Story itself is told as conversation in the "main observation lounge" of "Phobos Spaceport" - among 3 passengers headed to earth: Detective Inspector Rawlings - Martian cop on transfer to the "Yard" (Scotland Yard? I don't know) on earth; Mr Maccar, a terran art dealer, & the narrator. Near end, we will learn, obliquely, that Inspector suspects Maccar funded the theft, & Maccar knows he is under suspicion.

Home

Gwendolyn Brooks

Story summary

The story called 'Home' by Gwendolyn Brooks is a tragic story of a family losing their house. The climax of the story is when, Papa and his family were about to lose their ancestral home, because of lack of money. Although the story's center theme is about losing their shelter, much of it consists the conversation of Maud Martha and her family. Moreover, this story can also be compared with the modern time economic situation. Overall, the story is a taught tight edition of Miss Brooks and her creative writing about a family's struggle to regain their old home.

Stolen Day
Sherwood Anderson

In history there are many tragedies that lie with the bodies of little children. Some are physical diseases and early death incidents. Most adults deny the accusations of these pains that are taking place. Like in the story “Stolen Day” we see a boy who not only has pain within his body but also within his heart.

“Stolen Day” by Sherwood Anderson follows the view of an average teenage boy. There is a worry among the people who live in his small town of a bodily disease that they call inflammatory rheumatism. During school the boy starts experiencing signs of the disease that has also possessed a boy named Walter. He starts thinking to himself that this disease is indeed going to take his life. That the pain within his bones will be too much to handle. Not every physical disease kills but it can hurt gravely. He also starts to think that no one will even care if he is dead somewhere. That he will not be missed by anyone. Most kids in that time period, even now do think that they are not good enough for their families and that they will not be missed. He is afraid that people will not believe him if he tells them about his new discovery. This boy that we are following within the story is in a state that no kid should be in Denial.

Within the state of writing there are four modes to choose from. This story is an example of man versus society. The boy is afraid of what people will think of him if he does broadcast his theory of the illness. Because his family ignores him most of the time he doesn’t tell them. Instead he goes to a place where someone in his state always is. The creek. Down there he does accomplish something but once he goes back to his family he is afraid of being judged. A lot of people are afraid of being judged by others. He is scared so he just blurts out his theory of the illness and runs away to his room. Society is defiantly not on his side today. It will never be either.

Throughout our lives, even as adults there are lessons that we learn. Some of those lessons come from stories. The hidden lesson within “Stolen Day” is not to be afraid. You shouldn’t be afraid of telling people if you think that there is something wrong. You should tell people what’s on your mind and what you theories are before it gets too bad. That there is nothing that anyone can do about it. Don’t be afraid to start admitting to others and yourself that something defiantly is wrong with you either mentally or physically. There is nothing to be ashamed of if there is something wrong with you. You’ll get through it. Everyone has their own inner strength and during situations like these it always starts to creep out of the cracks.

The author of stories has two key components to their writing. One of them is their style. Sherwood Anderson uses an illness within a boy to describe the past and the present. The past for many unexplained illnesses and the present for the neglect of children. The unexplained illness for this story is the inflammatory rheumatism that occurs within the bones and joints. Neglect in children is for the boys thoughts. He thinks that he is going to die and that people will not even care is he is dead. That they won’t waste the time to go and look for him if he doesn’t return home. The components that Anderson uses makes the story more real and even sadder than it normally would be.

The way a story gets its pizzazz as some people say is the author Sherwood Anderson was born in 1876. Because he had to work part time he did not have the time for school, like the character Walter in his story didn’t have the time for school because of his illness. He became a successful business man by being the manager of a paint factory, while in his spare time wrote fiction. Surprising everyone in 1912 he left his hometown of Elyria, Ohio to Chicago to pursue his writing. In 1919 his book Winesburg Ohio was published. He also had a great influence on writers such as Ernest Hemingway and William Faulkner. Anderson was and still is an inspiration to all and it’s revealed within his writing.

Many authors follow either the same mod line or use the same type of mode. “Stolen Day” has a similarity between the story, “The Necklace.” The main character is at the peak of her life. She has a glorious husband, a good social status but she still wants more. Something bad happens to her by losing her best friends necklace and her whole world turns upside down. She ends up poor and with a very bad social status. The woman and the boy from both stories have society fighting against them. They cannot win against their own society. Society is against them for the rest of their lives. Just like all of us.

Writers tend to mostly follow one way of writing. But Sherwood Anderson chooses to mix it up a little. His story, “Stolen Day”, is a comedy based mode line but with tragic events in it. One tragic event is the boy thinking that he has inflammatory rheumatism. The day is still normal with a few conflicts here and there. The boy is aching but once he surprises his family by bringing home a carp for dinner it’s starting to slow down a bit. Sometimes in writing you don’t’ have to be the same. You can stand out too.

Within a purpose of a story is either a literary significance or a historical significance. “Stolen Day” is based off of history. Back near around the 1800’s where this story takes place there were a lot of unexplained illnesses often only happening to children. Most of them were illnesses that dealt with the bones and joints of the body. Others were sudden deaths of children not only by illnesses. But by drowning or sudden accidents that could not be prevented. History within our writing helps us learn from our past at a different perspective. Within the eyes of another.

We can learn a lot about us by reading and learning about the past from books such as “Stolen Day.” The stories that we read can help us overcome even the toughest obstacles in life because of a character in a book can do it, so can you